Met een lach en een traan
Sommige opdrachten raken me recht in m’n hart.
Nou ja, eigenlijk zijn het de mensen die me raken.
Hun verhalen.
Zo ook vandaag.
Mevrouw is een maand geleden voor de dood weggehaald.
Haar kinderen werden in het ziekenhuis geroepen om afscheid te nemen.
Maar… ze is er nog !
Ze wil haar kinderen de boodschap meegeven dat ook als zij er niet meer is ze moeten blijven lachen.
Of ik die boodschap mee wilde nemen in m’n introductie.
Uiteraard.
Er vielen wat tranen tijdens m’n introductie.
Waarbij ik ook benadrukte dat huilen en verdriet hebben naast lachen kan bestaan.
Je mag best lachen, ook als je iemand mist.
Ook al voelt het alsof er niks te lachen valt,
kan de energie van de lach helpen om wat lichtheid in het rouwproces te brengen.
Lachen hebben ze gedaan!
Na afloop maakte ik een mooie familiefoto.
Voor een lachende herinnering aan deze dag.
Mevrouw wilde nog graag iets doen.
Lachen in haar slaapkamer.
Daar een positieve energie brengen.
‘Want….’ zegt ze
‘Dat zal de kamer zijn waar ik dood zal gaan of waar ze me dood zullen vinden.’
Wow, waar de ruimte net nog gevuld werd met de lach was nu iedereen stil.
‘Dan gaan we dat doen!’ zei ik.
Na kort overleg is mevrouw met haar drie kinderen naar de slaapkamer gegaan.
Ik bleef met aanhang en kleinkinderen in de woonkamer.
We hoorden ze lachen, hard lachen.
Kippenvel.
Ik voel me dankbaar dat ik ook dit met de lachworkshop mag komen brengen.
